Αντήχηση και ψυχοακουστική του βάθους

Τι επικοινωνεί πράγματι το reverb

Κάθε ακουστικός χώρος παράγει την ίδια βασική δομή: έναν απευθείας ήχο, μια συστάδα πρώιμων ανακλάσεων που φτάνουν μέσα στα πρώτα δεκάδες χιλιοστά του δευτερολέπτου, και μια πυκνότερη, πιο διάχυτη όψιμη ουρά αντήχησης. Το ακουστικό σύστημα χρησιμοποιεί την ισορροπία μεταξύ αυτών των τμημάτων, όχι κάποιο μεμονωμένο, για να κρίνει πόσο μακριά βρίσκεται μια πηγή και πόσο μεγάλος αισθάνεται ο χώρος γύρω της. Αν ανεβάσετε την αποστολή reverb σε ένα φωνητικό, δεν προσθέτετε «ατμόσφαιρα» στο αφηρημένο — χειρίζεστε άμεσα την αναλογία απευθείας-προς-ανακλώμενου ήχου που χρησιμοποιεί το ακουστικό σύστημα για να εκτιμήσει την απόσταση.

Αυτή η συναγωγή δεν είναι παθητική. Έρευνα για την αντιληπτική αντιστάθμιση των επιδράσεων της αντήχησης σε μεμονωμένες δοκιμαστικές λέξεις δείχνει ότι οι ακροατές προσαρμόζονται ενεργά στα χαρακτηριστικά ενός χώρου όταν κρίνουν αυτό που ακούν, αντί να αντιμετωπίζουν τον χρωματισμό της αντήχησης ως σταθερή παραμόρφωση ^[10]. Στην πράξη, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια ουρά reverb που ακούγεται υπερβολική μεμονωμένα συχνά εξαφανίζεται αντιληπτικά μόλις υπάρχουν άλλα στοιχεία — το ακουστικό σύστημα αντισταθμίζει για τον χώρο, δεν τον ακούει απλώς.

Πραγματικοί χώροι έναντι αλγορίθμων, και γιατί η διαφορά είναι μικρότερη απ' όσο φαίνεται

Οι παραγωγοί συζητούν για convolution έναντι αλγοριθμικού reverb σαν να ήταν αυτονόητο το αντιληπτικό χάσμα μεταξύ πραγματικής και τεχνητής αντήχησης. Έχει ελεγχθεί άμεσα. Μια μελέτη που συνέκρινε τις αντιληπτικές ομοιότητες μεταξύ αλγορίθμων τεχνητής αντήχησης και πραγματικής αντήχησης διαπίστωσε ότι τα δύο μπορούν να γίνουν αρκετά κοντά ώστε η διάκριση να πάψει να είναι αυτό που έχει σημασία για μια απόφαση μιξ ^[5][7]. Ξεχωριστά, έρευνα που αξιολόγησε πραγματικό ηχογραφημένο ήχο χώρου έναντι τεχνητής ατμόσφαιρας στα πίσω κανάλια συστημάτων περιβάλλοντος ήχου εξέτασε το ίδιο ερώτημα σε πλαίσιο χωρικού ήχου, με παρόμοια επιφυλακτική απάντηση — η τεχνητή αντήχηση δεν είναι κατώτερο υποκατάστατο από κάθε άποψη, είναι ένα διαφορετικό σύνολο συμβιβασμών ^[8].

Η πρακτική συνέπεια είναι ότι το κυνήγι της «αυθεντικότητας» σε έναν αλγόριθμο reverb συνήθως λύνει το λάθος πρόβλημα. Αυτό που έχει αποδειχθεί ότι προσέχουν οι ακροατές είναι η συμπεριφορά κατωφλίου — αν μια ουρά αντήχησης είναι καν ακουστή σε ένα μη ιδανικό, μη διάχυτο πεδίο — κάτι που έχει μετρηθεί άμεσα ^[9], και πώς κατανέμεται αυτή η ουρά μεταξύ των δύο αυτιών, κάτι που αλλάζει το αντιληπτό πλάτος και τη θέση ^[10]. Αυτές είναι αποφάσεις μιξ. Το convolution έναντι αλγοριθμικού είναι κυρίως απόφαση ροής εργασίας.

Το ένα υλικό: τι ελέγχει πράγματι κάθε παράμετρος reverb

Το να διαβάζετε τα κουμπιά ενός plugin reverb με βάση αυτόν τον πίνακα είναι πιο χρήσιμο από το να διαβάζετε τα ονόματα των presets του. Τα «Hall» και «Plate» περιγράφουν τον χαρακτήρα απόσβεσης· δεν λένε τίποτα για το pre-delay ή τη διωτική εξάπλωση, όπου πράγματι συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος της αντιληπτικής δουλειάς σε ένα μιξ.

Το reverb ως πρόβλημα ακουστικής επαυξημένης πραγματικότητας, όχι διακόσμηση

Πρόσφατη έρευνα για την τροποποίηση της όψιμης αντήχησης και του χρόνου αντήχησης σε ακουστική επαυξημένη πραγματικότητα σε δύο διαφορετικούς χώρους αποτελεί μια χρήσιμη επανατοποθέτηση για την παραγωγή, παρότι προέρχεται από μια πολύ διαφορετική εφαρμογή ^[1]. Το υποκείμενο ερώτημα — πώς ενημερώνει το ακουστικό σύστημα την κρίση του για έναν χώρο όταν το όψιμο πεδίο αντήχησης αλλάζει ανεξάρτητα από όλα τα υπόλοιπα — είναι ακριβώς το ερώτημα που απαντά ένας παραγωγός κάθε φορά που αυτοματοποιεί μια αποστολή reverb. Ο σχεδιασμός reverb είναι ένα ελεγχόμενο πρόβλημα ακουστικής επαυξημένης πραγματικότητας: μηχανικεύεστε έναν φανταστικό χώρο και ζητάτε από τους ακροατές να πιστέψουν σε αυτόν χρησιμοποιώντας μόνο τα στοιχεία που είναι γνωστό ότι σταθμίζει το ακουστικό σύστημα.

Η ερευνητική εργασία μέτρησης για την εκτίμηση του χρόνου αντήχησης, συμπεριλαμβανομένων αλγορίθμων δύο σταδίων για την εξαγωγή του χρόνου απόσβεσης από ηχογραφημένα σήματα, έχει σημασία εδώ για έναν λιγότερο εντυπωσιακό λόγο: αποτελεί τη βάση για το πώς λειτουργούν τα plugins «αντιστοίχισης χώρου», και για το γιατί πετυχαίνουν άνισα σε διαφορετικό πηγαίο υλικό ^[3][4].

Ένα πρακτικό πλαίσιο

Αντιμετωπίστε τις αποφάσεις reverb με αυτή τη σειρά, επειδή αντικατοπτρίζει τη σειρά με την οποία το ακουστικό σύστημα χρησιμοποιεί τα στοιχεία:

1. Ρυθμίστε πρώτα την αναλογία απευθείας-προς-ανακλώμενου ήχου, με την ισορροπία dry/wet. Μόνο αυτό καθορίζει τη φαινομενική απόσταση.
2. Ρυθμίστε δεύτερο το pre-delay, ώστε μια πηγή με έντονα transients (φωνητικό, snare) να παραμένει ευκρινής πριν φτάσει ο χώρος.
3. Ρυθμίστε τρίτο τον χρόνο απόσβεσης, για το μέγεθος και τον χαρακτήρα του χώρου, αφού η απόσταση είναι ήδη σωστή.
4. Ρυθμίστε τελευταία τη διωτική εξάπλωση, για το πλάτος — είναι η πιο λεπτομερής ρύθμιση και αυτή που χάνεται πιο εύκολα αν οι τρεις προηγούμενες είναι λάθος.

Το να το κάνετε αυτό με αντίστροφη σειρά — επιλέγοντας ένα preset για τον χαρακτήρα απόσβεσής του, και μετά παλεύοντας με το μιξ για να πετύχετε τη σωστή απόσταση — είναι ο συνηθισμένος τρόπος αποτυχίας, και είναι σφάλμα ακολουθίας περισσότερο παρά σφάλμα γούστου.

Συχνές ερωτήσεις

Related reading

• Ακουστική επικάλυψη: γιατί το μείγμα σας ακούγεται θολό
• Τι κάνει πραγματικά η σύνθεση ήχου